Zoek een gat in de stad en ontwerp een gebouw voor deze lokatie; zo is het ooit allemaal begonnen. Na een zoektocht door de binnenstad van Amsterdam kwamen we uit op de Amstelstraat. Een klein, half afgebroken pandje met de illustere naam 'Club 13' trok onze aandacht. 'Een sociëteit, alleen toegang voor leden', stond er op de deur. De enigste vorm van communicatie met de buitenwereld was het trillende luchtrooster boven de deur. Na aan te kloppen gaat de deur op een kier en kijkt een bodyguard ons argwanend aan. 'Of we binnen mogen kijken' vragen we en zowaar zwaait de deur open en staan we midden in een bruisend stukje Amsterdam. Binnen is het stampvol, een mix van horecapersoneel, oude amsterdammers, kleine criminelen en hier en daar zelfs een intellectueel. Een nachtcafé waar er zo veel van waren in vervlogen tijden, maar nu één van de laatsten in zijn soort. Deze eerste kennismaking was het begin van een korte analyse van de straat. En al gauw bleek dat dit achteraf straatje één van de mooiste straten van de stad is geweest met zijn hoogtijdagen in de jaren '20 van de vorige eeuw. Een straat vol theaters en bierlokalen. De Amstelstraat was ooit het Broadway van Amsterdam. Een jaar na deze opdracht kwam de scriptie ter sprake en al gauw was het idee om de berg verzamelde informatie over de Amstelstraat hiervoor te gebruiken. De vorm was nog onduidelijk maar wat we allebei erg belangrijk vonden was onze bevindingen en verontwaardiging over de teloorgang van de straat over te dragen. Zo is het idee van de re(d)aktie geboren, een tijdschrift dat poogt een discussie uit te lokken. We zetten hierin de geschiedenis van de Amstelstraat uiteen en willen mensen hiermee prikkelen na te denken over de toekomst van de stad. Hiermee begon het proces van een periodiek-in-oprichting. De gedachte was een ad hocforum samen te stellen van geïnteresseerden, belanghebbenden en overige deskundigen. Zo hebben we diverse journalisten, vormgevers, architecten, kunstenaars, buurtbewoners en politici een exemplaar gegeven in de hoop dat ons enthousiasme aanstekelijk zou werken. Hoewel iedereen zeer te spreken was over de re(d)aktie leverde dit in eerste instantie weinig reakties op. Met uitzondering echter van één beroepsgroep: de journalisten. Duidelijk nooit op hun mondje gevallen en beroepshalve altijd in staat een mening te formuleren. Zo hadden we snel reakties van NRC journalisten Hubert Smeets, Henk van Gelder en Henk Hofland. Toch was publiciteit onontbeerlijk, dus hebben wij het Parool benaderd in de hoop dat die er wel een artikel aan zouden willen wijden. Dat wilden ze zeker, sterker nog, zaterdag 12 mei 2001 hadden wij het hoofdartikel van de PS van de week! Dit leverde gelijk een aantal reakties op maar opvallend weinig met een gedachte over de toekomst van de straat. Mensen willen blijkbaar wel vanuit hun vakgebied dan wel interesse reageren maar een onderbouwde visie blijkt in veel gevallen teveel gevraagd. Blijkbaar leeft de toekomst van de Amstelstraat niet zo erg. De teloorgang is een geleidelijk proces geweest van zo'n70 jaar wat natuurlijk niet te vergelijken is met bijvoorbeeld de vernieuwing van de Nieuwmarktbuurt in de jaren '70 bij de aanleg van de metro. Ook zijn er nauwelijks bewoners meer in deze straat die initiatieven ontplooien voor het wel en wee van hun eigen straat, zoals bijvoorbeeld de Zeedijk.