HET VERLOREN GEBIED De Amstelstraat is een straat om doorheen te rijden. Dat doe ik iedere dag, met lijn 14. Dank zij het Gemeente Vervoer Bedrijf heeft deze straat nog één kick. Het kan zijn dat een lijn 14 of de 9 je tegemoet komt. Een deel van de trambaan heeft maar één spoor, en dan, als beide bestuurders er zin in hebben, kunnen ze een bijna-botsing arrangeren. Aan het begin van de vorige eeuw had je ongeveer zo'n attractie op Coney Island. (lees het bij Rem Koolhaas in zijn Delirious New York). En verder geldt voor de Amstelstraat: je bent blij als je aan de Amstel of op het Rembrandtplein bent. Dit nummer van re(d)aktie is een beknopt, prachtig documentje. De melancholie van vergane glorie, het optimisme van de reconstructies, de rijke wisselvalligheid van het lot: het komt allemaal tot zijn recht in beeld en tekst. En dan wordt één belangrijke vraag overgeslagen, en één prangende gesteld. Ik begin met de eerste. De treurige ontwikkeling van de Amstelstraat in de laatste twee tot drie decennia is te wijten aan de duurzame kortzinnigheid en slordigheid van opeenvolgende stadsbesturen. Die hebben toegelaten, of zelfs bevorderd, dat het goedkoopste massatoerisme zich heeft meestergemaakt, achtereenvolgens van het Damrak en een deel van het Rokin, waarna dit 'bruggehoofd' zich kon uitbreiden naar de Nieuwezijds Voorburgwal, de Spuistraat en via het Reguliersbreestraat en het Rembrandtplein naar de Amstelstraat. Bij de Blauwbrug en in de Utrechtsestraat aan de Herengracht is het - waarschijnlijk per ongeluk - tot staan gebracht. Dat weten we; het is algemeen bekend; het wordt in deze verhandeling nog eens kort beschreven. Dan komt de belangrijke tweede vraag: hoe wordt het verloren gebied heroverd? Winkels? Daarbij horen in deze tijd grote parkeergelegenheden. En mag er dan nog een tram doorheen? Wie weet. In de Leidsestraat kan het ook. Maar mijn gevoel zegt me dat je de postmoderne funshopper met geen stok deze geisoleerde sleuf in krijgt. Meer entertainment, overdekt? Een passage, desnoods verwarmd en met palmen aan waterpartijen? Heeft Center Parks ons al niet met zulke faciliteiten bediend? Kantoren? De genadeslag. Appartementen? Voor wie? Daar zouden in ieder geval eerst ijzersterke voorzieningen tegen de wildplassers moeten komen. Ik geloof dat er wel een toekomst voor de Amstelstraat is, maar pas op langere termijn. Het proces van herovering zal even langzaam verlopen als de abandonnering. De opening van de Pathé bioscoop kan een goed begin zijn. De internetwinkel in de Reguliersbreestraat floreert en geeft hoop. Er zijn plannen voor de renovering van de Cineac. Stapje voor stapje bereik je de hoek van Amstelstraat, Utrechtsestraat en Rembrandtplein. Ik schat over een jaar of vijf, en allen als er geen crisis komt. Daarna zien we verder. Intussen moet er permanent druk worden uitgeoefend, bijvoorbeeld met zo'n prachtboekje als dit. H.J.A. Hofland terug naar de reacties >