WASTELANDS Van oudsher heeft de stad een aanzuigende werking, een functie die zich zelf continue versterkt. Sommige steden hebben al vroeg hun top bereikt, anderen groeien uit tot een metropool. Het is zeer moeilijk om de grens te trekken tussen metropool, stad en land. Wat een stad in ieder geval biedt is een begrip als 'alles'. Een stad is 'keuze', alles is er te vinden, en meer....... En juist dat 'meer ' onderscheid de metropool van de stad. Dat 'meer' is er voor de connaisseur, de avontuurzoekers, de penose, de nachtbrakers. Het volk dat zich afvraagt ' is dit alles ?' De Amsteldriehoek is nog één van de weinige gebieden waarin Amsterdam zich onderscheid van provinciesteden. Een ieder die regelmatig reist en de grotere steden bezoekt begrijpt onmiddelijk wat er bedoeld word. Rondom de treinstations, in de havens en aan de randen van de stad bevinden zich altijd de meest interessante plekken. Het zijn de buurten waar je goedkoop je valuta kunt wisselen, waar je goed kan eten, waar altijd slaapplaats is, waar sex en drugs en rock&roll binnen 5 minuten bereikbaar zijn, waar je blindelings de weg weet. Plekken waar het volk de regels dicteert. Dit zijn ook de gebieden die het meest bedreigd worden. Met drogredenen worden wereldwijd de meeste steden aangeharkt tot fatsoenlijke plekken waar het goed toeven is; the Docklands, Kowloon, Les Halles, de Nieuwmarkt, Trastevere, allemaal fatsoenlijke buurten. Het 'meer' is steeds moeilijker te vinden en verplaatst zich steeds sneller. Zo ook in Amsterdam. Spiraalsgewijs rond het Centraal Station word de stad opgeknapt, in dezelfde chronologische volgorde als de groei van de stad zelf. Elke generatie weer. De Amstelstraat heeft relatief gezien nog lang stand gehouden, maar het einde lijkt nu toch echt in zicht. De rode loper vanaf het CS heeft het Damrak en het Rokin al schoon geveegd, de Reguliersbreestraat ondergaat een grote metamorfose, het Rembrandtplein heeft zijn inspraakrondes achter de rug. Het is onvermijdelijk dat de Amstelstraat transformeert en daarmee de gehele Amsteldriehoek. Bestuurders onderschatten de kracht van een vrijstaat. Elke stad heeft er minstens één, zelfs de meest knappe bestuurders kunnen dat gelukkig niet tegen houden. Altijd is er een plek waar het het meest slordig is. Een troost voor de Amstelstraat is dan ook het idee dat hij altijd zal blijven bestaan, zij het op een andere plek met een andere naam. De lokatie zal vanzelf ontstaan en de rode loper zal op gepaste afstand volgen. Martin Fredriks architect terug naar de reacties >